ویدیو

شخصیت تصویر مرجع، پسر جوان ایرانی حدود ۲۰ ساله با موی تیره، وسط طاقچه پنجره در اتاق خواب شلوغ نوجوان نشسته است؛ پنجره بزرگی که منظره شهری آجری و مه‌آلود تهران را زیر نور ابری نشان می‌دهد. حرکت: نشسته از نیم‌رخ نگاه می‌کند، رو به دوربین می‌چرخد، علامت پیروزی می‌سازد، هدفون را روی گوشش پایین می‌کشد و قبل از پریدن از پنجره می‌گوید: «تولید ویدیو با هوش مصنوعی بیناویرا می‌تونین انجام بدین» سپس به عقب بیرون می‌افتد. دوربین کاملاً ثابت، نمای باز قفل‌شده، هم‌سطح چشم، متقارن روی پنجره، بدون پن یا زوم. سبک: فیلم مستقل سینمایی، رنگ کم‌اشباع، نور نرم پنجره، عمق کم، بافت ۳۵ میلی‌متری. شخصیت الزامی: پسر جوان ایرانی، موی تیره، لباس مدرن خیابانی، چهره و استایل دقیقاً مثل تصویر مرجع. بدن ورزشی با اندام پارکور، حرکات کنترل‌شده و دقیق، بدون شل‌شدگی یا شناوری. حرکت الزامی: تعامل واقعی با محیط؛ پا از دیوار و ماشین فشار می‌دهد، دست لبه می‌گیرد، زانو ضربه را جذب می‌کند. پارکور آمیخته با تاب با تار. توالی ۱۰ ثانیه‌ای: ۰–۱ ثانیه در هوا بین ساختمان‌ها در ساعت طلایی، تار می‌اندازد و تاب می‌خورد. ۱–۳ ثانیه تاب پایین بالای خیابان تهران، پا سقف ماشین را لمس می‌کند و می‌پرد. ۳–۵ ثانیه روی دیوار آجری فرود، چند قدم بالا می‌دود و انفجاری پرش می‌کند. ۵–۷ ثانیه بین تاکسی‌ها و کامیون آتش‌نشانی تاب می‌خورد، به خیابان می‌افتد، می‌دود، می‌خندد و از سقف تاکسی بالا می‌پرد. ۷–۱۰ ثانیه اوج پشت‌بام، دست‌ها باز، سر عقب، چشمان بسته، سیلوئت کوچک در برابر غروب نارنجی-صورتی، یک نفس و شروع سقوط. احساس: شادی و آدرنالین. صدا: فقط افکت؛ باد، تار، قدم، آژیر، بوق، خنده. دیالوگ فارسی فقط یک بار قبل از پریدن. فوق‌واقع‌گرایانه، سینمایی، نمای هوایی پیوسته دنبال‌کننده، مکانیک بدن واقعی، کج‌شدن هلندی در تاب‌ها، خیابان‌های تهران در ساعت طلایی.