دو سال پس از عرضه اولیه، آوی شیفمن سازنده محصول پوشیدنی مبتنی بر هوش مصنوعی موسوم به Friend، نسخه بازطراحیشده این دستگاه را با یک ارتقای قابلتوجه معرفی کرد: شنیدن صدای واقعی. Friend 2.0 که شیفمن در توییتی آن را معرفی کرد، اکنون از بلندگوی داخلی برخوردار است و میتواند شخصیتی منحصربهفرد و ثابت را به کاربر ارائه کند.
در ویدیوی تبلیغاتی تازه، لحظاتی از تعامل کاربران با این گردنبند پوشیدنی نشان داده میشود: زنی که با Friend درباره رابطه عاطفی پیشینش صحبت میکند و گردنبند با جملهای مثل «بد نیست که همجنسگرا باشی» به او پاسخ میدهد؛ یا مردی که درباره فیلمسازیاش با Friend حرف میزند و دستگاه او را تشویق میکند: «آخرین فیلمی که ساختی دیوانهوار بود!» این نمونهها نشان میدهد تمرکز نسخه جدید بر تولید تجربهای شخصیتر و انسانیتر است تا صرفاً ارسال پیامهای متنی روزمره.
قیمت جدید Friend 2.0 برابر با 249 دلار اعلام شده که نسبت به قیمت اولیه 99 دلاری هنگام عرضه دو سال پیش جهشی چشمگیر است. این افزایش قیمت سوالات مهمی را درباره ارزش افزوده محصول و توجیه اقتصادی آن برای کاربران مطرح میکند.
عملکرد واقعی Friend فراتر از گفتگوهای روزمره هنوز بهروشنی مشخص نیست. شیفمن در پستی دیگر در شبکه اجتماعی X توضیح داده که هدف او از این محصول ارائه نوعی «همراز، دوست یا حتی خدا» است؛ مفهومی که خود او هم در تبیین آن تردید دارد: «اما این دستیار نیست و عاشق هم نیست.» ادعایی جسورانه که نشان میدهد سازندگان به دنبال ایجاد رابطهای فراتر از یک ابزار کمکی سادهاند.
تجربههای قبلی در حوزه پوشیدنیهای مبتنی بر هوش مصنوعی نشان میدهد ورود این دسته از محصولات به بازار عمومی با چالشهایی همراه است. کمپین تبلیغاتی Friend در مترو نیویورک که سال گذشته برگزار شد، بهخاطر تخریبهای مکرر روی بیلبوردها واکنشهای گستردهای در شبکهها ایجاد کرد—واکنشی که میتواند نمادی از نگرانیهای فرهنگی و اجتماعی نسبت به جایگزینی ارتباط انسانی با اشیایی دیجیتال باشد. نمونهای نزدیک به Friend، شرکت Humane Inc. بود که با محصول «پین هوشمند» قصد داشت تجربهای جایگزین برای تلفن همراه ارائه دهد، اما کمتر از یک سال پس از عرضه به دلیل فروش ضعیف تعطیل شد.
نگرانیهای مربوط به حریم خصوصی، مصرف دادهها، پیامدهای روانی جایگزینی تعامل انسانی با دستگاه و شفافیت الگوریتمی از جمله ملاحظاتی است که هم زمان با رشد محصولات پوشیدنی مبتنی بر هوش مصنوعی باید بررسی شوند. در عین حال، احتمال دارد چنین دستگاههایی برای گروههای مشخصی از کاربران—از جمله افرادی که دچار تنهایی یا نیاز به همراهی لحظهای هستند—جذابیت ویژهای داشته باشند.
در نهایت، عرضه Friend 2.0 سوالات مهمی درباره آینده بازار پوشیدنیهای هوش مصنوعی مطرح میکند: آیا تجربهای که اینگونه دستگاهها وعده میدهند میتواند مخاطب گستردهای پیدا کند؟ آیا قیمتها و قابلیتها در کنار نگرانیهای اخلاقی و حریم خصوصی، این محصولات را به گزینهای پایدار تبدیل خواهد کرد؟ پاسخی قاطع هنوز وجود ندارد، اما تجربه Friend 2.0 و واکنش بازار در ماههای آینده میتواند معیاری برای سنجش مسیر این فناوری در زندگی روزمره ما باشد.